Meester Serné was 41 jaar leerkracht in IJmuiden op de Marnixschool. De naam van deze school veranderde later in Het Kompas. Hij deelt zijn belevenissen en herinneringen regelmatig met ons in een column. Deze keer: ,,Heeft u ook een achternaam?”

Allereerst voor al mijn lezers een gelukkig, maar vooral gezond nieuwjaar.

Na het uitbrengen van mijn tweede boekje, bij de geplande handtekeningen-sessies en in supermarkten, gewoon op straat op de Lange Nieuwstraat of in de bus, kwam ik met zoveel oud-leerlingen, hun ouders en ook grootouders weer in contact. Heel leuk om zoveel van die mensen die ik in de klas heb gehad te zien en herinneringen mee op te halen. Echt een feestje.

Zo kwam ik achter lang vergeten dingen, maar die uiteindelijk boven kwamen.

Ik raakte in gesprek met een oud-leerling die op latere leeftijd ook bij mij stage had gelopen en het onderwijs in gegaan was en zelfs een collega werd op de Marnix/Het Kompas, maar uiteindelijk besloten had om daar mee te stoppen. Zij vertelde mij de hilarische anekdote, die hieronder volgt.

Ik heb in mijn 41-jarige loopbaan altijd voor kinderen Meester Serné geheten. Ook voor hun ouders. Nooit Meester Frans, mijn voornaam, dat vond ik niet klinken. In de tijd dat het mode werd om leerkrachten bij hun voornaam te noemen, bleef ik Meester Serné voor zowel kinderen als hun ouders. Onder die naam bleef ik altijd genoemd worden. Er waren zelfs ouders die dachten dat Serné mijn voornaam was en die joviaal gebruikten bij begroetingen, bijvoorbeeld: ,,Hoi, Serné, hoe gaat het?”, zoals je zegt: ”Hoi, Jan, hoe gaat het?”

De oud-leerling vertelde toen zij stage bij mij liep, dat er een keer een kind uit de klas in een onbewaakt ogenblik, terwijl ik het druk had met opruimen aan mij vroeg: ,,Meester Serné, heeft u ook een achternaam?”

De oud-leerling, in die tijd een jonge, volwassen vrouw, stond daarbij. Zij herinnerde zich dat ik zonder enig nadenken mij omdraaide en onmiddellijk antwoordde: ,,Jansen”!

Zo heb ik voor de rest van dat schooljaar ‘Meester Serné Jansen’ geheten.

Ik was dit eerst helemaal vergeten. Maar toen ze dit vertelde, kwamen mijn herinneringen hieraan weer boven borrelen. We hebben samen vreselijk gelachen. Meester Serné Jansen! Geweldig.

Zo heb ik nog veel meer herinneringen gehoord van andere mensen, kinderen van toen en volwassenen van nu over hun tijd bij mij op de Marnix/Het Kompas. Dus lezers, u bent nog niet van mij af. Ik ga door, tegen mijn eigen verwachting in.

Via deze weg wil ik iedereen hartelijk bedanken voor het kopen van het boekje.

Het heeft zijn weg gevonden op pakjesavond en lag onder de kerstboom.

Afbeelding aangeleverd Frans Serné