We staan stil bij een typisch IJmuidens onderwerp met een foto en naar aanleiding van de actualiteit, een stukje geschiedenis, een bijzondere gebeurtenis, een evenement of gewoon een van de mooie taferelen die IJmuiden biedt. In deze aflevering aandacht voor het ‘golvende’ stukje Drieduinenweg.

Door Erik Baalbergen

De Drieduinenweg is het verharde wandel- en fietspad door de Heerenduinen en het Midden-Herenduin. Het pad ligt tussen de ingang aan de Heerenduinweg en het idyllisch gelegen jachthuis In den Argus. Hiervandaan gaat het pad over in de Eerste Dwarsweg en komt het uit op de Zeeweg tussen de ingang Duin en Kruidberg en de Strandslag Zeeweg, bij de meesten beter bekend als strandopgang Duin en Kruidberg.

Big five

De Drieduinenweg leidt sinds 2007 vele wandelaars en fietsers door de fraaie achtertuin van IJmuiden, langs de westelijke uitlopers van de Sparrenberg, door de bossen en over de steppe met de (voormalige) volkstuintjes in de Heerenduinen, langs de tankgracht en over de savanne van het voormalige Gijzenvelt, dat volgens een recente kaart Lichtbakkeet heet. Onderweg kun je genieten van de natuur.

Als je mazzel hebt kom je nog exemplaren van de Heerenduinse ‘big five’ tegen: Schotse hooglanders, Konikpaarden, Shetlandpony’s, Exmoorpony’s en damherten. En het pad is ook een mooie uitvalsbasis om via de zijpaden op al dat wild en kleinere junglebewoners, zoals buizerds en andere roofvogels, reeën, eekhoorns en zandhagedissen te schieten – met je camera natuurlijk! Waan je je al op safari in de wildernis?

Natte voeten en racefietsers

Maarrrr, net als in tropische jungles, gaat een tocht over de Drieduinenweg ook niet altijd over rozen. Je hoeft nog net geen inentingen te halen, malariapillen te slikken of een kapmes bij je te hebben. Maar je bevindt je tenslotte niet voor niets in de ruige natuur! Voorheen, in tijden dat er nog wel ‘ns regen – wat is dat? – viel, stond het water in de tankgracht soms zo hoog, dat je de oversteek niet met droge voeten kon maken. Daar is recentelijk wat aan gedaan door het pad ter plekke te verhogen.

Maar wat te denken van al die stuivende duinen, die soms hele stenen in het pad met zand bedekken? Van de zon genietende, of erger, bronstige Schotse hooglanders die midden op het pad staan? Paarden en pony’s die in kolonne langs marcheren? Of breeduit wandelende wandelaars, fietsende fietsers en bakfietsers en – erger nog – voorbijrazende en soms schreeuwende, ja, scheldende racefietsers? Het leven van een Drieduinenwegganger is vol gevaren!

Golven

In de loop der afgelopen jaren is daar nog een uitdaging bijgekomen! Moeder natuur heeft een stuk van het pad over de eerdergenoemde savanne voorzien van prachtige golven. Wellicht als eerbetoon aan de golven der zee, die hier eeuwen geleden strandwallen en daarop de duinen heeft doen ontstaan. Mollen of struik- en boomwortels zouden natuurlijk ook hun aandeel kunnen hebben geleverd. Misschien is het gewoon de natuurlijk werking van de onderliggende zandgrond.

Wat de oorzaak ook is, het heeft een paar stukjes hobbelig wegdek van in totaal pakweg honderd meter opgeleverd, en dat valt vooral fietsers en scootmobielers op. Als je daar op volle snelheid overheen wil gaan, zorg er dan voor dat je kunstgebit en je oortjes vastzitten, geen los kleingeld in je broekzak hebt zitten, de kinderen in je bakfiets goed vastzitten, geen volle blaas hebt en flubberende lichaamsdelen goed ondersteunt. Uit betrouwbare bron weet ik dat een stevige beha ook geen overbodige luxe is. Mocht je borstvoeding geven en je kindje willen verwennen met moederslagroom, fiets dan vooral eerst in tempo even heen en terug over dit stukje!

Abortuspad

Op Facebook ben ik al namen als Abortuspad, Bloedpad, Braillepad en Tietenpad tegengekomen. Of dergelijke namen de toets van de Commissie Naamgeving Openbare Ruimte van de gemeente Velsen zullen doorstaan, betwijfel ik. Maar de namen geven wel aan hoe men het pad ervaart. Via datzelfde Facebook ben ik op het spoor gezet van een bericht van Japie Ruijg naar aanleiding van vragen van hem over hinder van hobbels in het fietspad in het duingebied. Recentelijk heeft een boswachtster hem geantwoord, dat de golven in de verharding zijn ontstaan door natuurlijke oorzaken, de bodem en de begroeiing eromheen. Ze geeft verder aan dat dit najaar een aannemer de ergste golven eruit zal halen. Tot die tijd dus maar een stukje rustiger rijden. Dat lukt die honderd meter ook nog wel! Nog een voordeel: wielrenners zullen hier ongetwijfeld een tandje terugschakelen!

Fotobijschrift: Golven in het ‘wegdek’ van de Drieduinenweg. Foto: Erik Baalbergen, juli 2026