Cor en Leuni Visser 65 jaar tevreden in Oud-IJmuiden

IJmuiden – Afgelopen 26 juli waren Cor en Leuni Visser 65 jaar getrouwd en zoals altijd brengt dan burgemeester Frank Dales een bezoek aan het gelukkige echtpaar. Als dat op prijs wordt gesteld is daar dan de Jutter | Hofgeest ook bij om een leuk artikel van de verhalen van het stel te schrijven. Dit keer was dat niet gelukt. Miscommunicatie. En dat was echt heel jammer want als er één echtpaar is in IJmuiden dat boordevol fantastische verhalen zit, zijn zij het wel. Je kunt er een boek mee vullen en dat heeft Cor dan ook gedaan.

Door Ingeborg Baumann

We hadden afgelopen vrijdag toch een heel gezellig gesprek in hun appartement aan de Neptunesstraat waar we makkelijk een hele krant mee zouden kunnen vullen. Dat zou te ver gaan en bovendien kan iedereen Cor (88) ontmoeten en genieten van zijn verhalen op Forteiland IJmuiden en in het Zee-en Havenmuseum waar hij rondleidingen geeft. En wat kunnen zowel hij als Leuni (ook 88) heerlijk praten en vertellen!

Hoe het begon

Alleen hun ontmoeting is al een soort soap-achtig sprookje met goede afloop. Cor: ,,Ik zat in dienst en liep de vierdaagse van Nijmegen. De laatste dag was er natuurlijk een enorm feest in een grote tent. Kom ik binnen is er nog maar één stoel vrij, naast twee meiden. Daar zat ik dus op die stoel naast het meisje waarmee ik zou gaan trouwen.’’ Adressen werden niet uitgewisseld. Wel gaf Cor Leuni een muntje met daarin lettertjes met een adres ingeponst, dat had je toentertijd. Maar contact bleek ingewikkeld. Leuni vertelt met een charmant accentje waar haar Zeeuwse afkomst nog een beetje hoorbaar in is: ,,Ik wilde mijn adres niet geven want ik wist niet waar ik terecht zou komen.’’ Dat klinkt geheimzinnig en had te maken met haar werk. Zij werkte namelijk als gezinsverzorgster bij de Spoorwegen en wist niet wat haar volgende gezin zou zijn. Cor vond dat allemaal maar een beetje vaag verhaal, dat kunnen we ons voorstellen. En er was ook nog een akkefietje waarbij de arme verliefde jongen een stuk moest lopen op ingezwachtelde voeten waarvan hij nu zegt: ,,Als ik had geweten dat het zo ver lopen was…’’ Zijn vrouw valt bijdehand in: ,,Dan had je veel gemist.’’ En zo is het.

Gek op elkaar

Cor kijkt naar zijn vrouw: ,,Zij is het beste wat me is overkomen.’’ Waarom? ,,Kijk naar haar, dan zie je waarom.’’ En inderdaad is Leuni een leuke vrouw om te zien en ook om mee te maken. Een sprekend gezicht en een heerlijke prater. Foto’s laten zien dat het een schoonheid was zelfs, dat zie je ook al aan hun knappe kinderen en kleinkinderen waar ze vreselijk trots op zijn. Uiteindelijk kwam dus alles goed, zij kwam om de veertien dagen naar IJmuiden en vaak zelfs elke week, ze had natuurlijk vrij vervoer door haar werk en was wel gewend om te ‘zwerven’. En hij, hoewel niet geboren in IJmuiden maar absoluut wel getogen, zou hier nooit meer weggaan. Ze trouwden jong, Cor werd 23 op de dag van hun huwelijk.  Het was niet meteen makkelijk, vooral voor Leuni niet: ,,Ik kwam uit een hechte familie in Zeeland en ik kon niet even langsgaan voor een bakkie.’’

Oud-IJmuiden

Ze begonnen in Oud-IJmuiden met intrekken bij de moeder van Cor, naast bakker Kromhout. Voor de wat jongere onder ons, dat is de Keizer Wilhelmstraat. Daarna, na heel veel moeite en brieven schrijven, werd verhuisd naar een flat die werd gebouwd tegenover hun huidige woning. Een driekamerappartement in de Bloemstraat. ,,Een paleis voor ons.’’  Daar woonden ze ruim 40 jaar en kregen hun gezin op die plek. Er was een kleine pauze van een jaar of drie in de Boelenstraat omdat de ‘nieuwbouw’ gesloopt werd.  En nu dus de Neptunusstraat. Cor: ,,Hier moet je me uitdragen. Ons hele huwelijk in een vierkantje Oud-IJmuiden gewoond en we kennen iedereen en wonen hier heerlijk. Er werd gezegd dat het een armoedig volksbuurtje is maar dat heb ik nooit zo ervaren.’’  Ze kregen een zoon en een dochter, Jan en Connie, en hebben vier kleinkinderen en twee achterkleinzonen. Allemaal in de buurt. Leuni zegt: ,,Mooier kan niet, ik besef nu dat het voor mijn moeder wel anders was.’’

Gewoon gelukkig  

Samen zeggen ze:,,88 en elkaar nog hebben, beter kún je het niet hebben.’’ Hij met een lachje: ,,Ik mag alles eten en drinken en ik kan mijn eigen huis nog vinden, wat wil je nog meer?’’ Cor geeft al 25 jaar rondleidingen op Forteiland en in het Zee- en Havenmuseum. Zij doet nog elke week aquarobics in de Heerenduinen en na een cursus valpreventie is ze ook in sportschool Work-Out te vinden, jammer dat die twee dagen elkaar waarschijnlijk gaan overlappen.

Geen moment spijt

En dan hebben we het nog niet eens gehad over het arbeidsverleden van Cor. Zijn vrouw zegt: ,,Hij wilde wel verder leren maar moest geld binnenbrengen.’’ Dus deed hij avondcursus na avondcursus en eindigde bij het Arbeidsbureau in Beverwijk met een mbo-diploma. Toen was het genoeg, na dertien jaar studeren en werken. Hij stopte met werken met 58 jaar. Zij: ,,Het waren toen gouden tijden maar ik dacht wel: wat moet ik met die man thuis? Maar we hebben geen moment spijt gehad.’’ Hij: ,,De kleinkinderen kregen meer aandacht dan mijn kinderen want ik zat altijd met mijn hoofd in lesboeken.’’ Ook Leuni deed vrijwilligerswerk bij Wonen Plus, ze fietsten veel en gingen er een paar keer per jaar op uit met de caravan.” We zouden nog pagina’s kunnen vullen met hun verhalen maar de ruimte ontbreekt. Kijk voor het boek ‘Terugblik in ons verleden’ op: https://historischekringvelsen.nl/levendige-herinneringen-aan-oud-ijmuiden-van-cor-visser/. En ga vooral ook eens, of weer, naar Forteiland en het Zee-en Havenmuseum want de verhalen van Cor, en trouwens van alle vrijwilligers daar, zijn onbetaalbaar.

Foto: Vol verhalen, heerlijke praters en een fijn stel. Foto: Ingeborg Baumann