Echtpaar Kat 65 jaar getrouwd
Velsen-Noord – Mei 1968 kwam Hassan Kat (1 april wordt hij 84 jaar) uit Turkije naar Nederland om daar te gaan werken bij papierfabriek Crown Van Gelder. Hij trouwde op 14 februari 1961 met Elmas (84), in Turkije dus. Hun kinderen, dochter Done, en zoons Birol en Tarik zijn alle drie in Turkije geboren. Pas na 11 jaar, in 1979, werd het gezin Kat herenigd in Nederland. Na 11 jaar pendelen en alleen de zomervakanties kunnen doorbrengen met elkaar. Maar Hassan heeft geen spijt. ,,Er werd goed voor me gezorgd hier. Ik kreeg zelfs Turks eten.’’
Door Ingeborg Baumann
Het appartement In Velsen-Noord is voor Nederlandse begrippen sobertjes ingericht. Op alle prominente plaatsen hangen portretten van de kinderen en neven en nichtjes van Hassan en zijn vrouw Elmas. Van diploma-uitreikingen, afstuderen van de universiteit, posters van politieke partijen met de naam Kat en dat soort momenten om trots op te zijn. Want de nazaten van de familie Kat zijn allemaal bijzonder goed terecht gekomen in de Nederlandse maatschappij.
Het is dan ook een hechte familie, waarvan een aantal actief zijn in de gemeentelijke politiek. Waarom? Kleindochter Tugce zegt: ,,Ik denk omdat we ervan houden de wereld beter te maken. Investeren in buren en familie.’’ Tugce is zelfs lerares Nederlands op een middelbare school in Zaandam. Haar moeder Done is verschrikkelijk trots op iedereen en laat voortdurend foto’s op haar telefoon zien van al die knappe, letterlijk en figuurlijk, familieleden Kat.
Tevreden
Op de vraag wat ze vinden van Velsen en dan in het bijzonder Velsen- Noord vertelt opa, vertaald door zijn kleindochter: ,,Ik ging met de bus naar mijn werk maar toen stopte de busverbinding. Er werd een woning in IJmuiden voor me geregeld maar ik wilde in Velsen-Noord blijven wonen. Geen zin in de pont. Ik werd goed geholpen en ben altijd tevreden hier geweest.’’ Inmiddels zijn er elf kleinkinderen Kat en ook al een aantal achterkleinkinderen. Moeder Done blijft dus trots foto’s laten zien en vertelt: ,,Ze komen vaak langs voor een kopje thee. Ze zijn allemaal tweetalig en slimme kinderen. Allemaal HBO en de jongsten VWO.’’ Tugce zegt: ,,Onze ouders hebben ons altijd gestimuleerd, misschien wel meer dan in andere gezinnen die Nederlandse roots hebben. Mijn moeder zei altijd: ,,Eerst je diploma, dan kun je dóór. En ja, in onze tijd waren ouders nog gewoon de ‘baas’. Ik denk dat we daardoor allemaal goed terecht zijn gekomen. Hoewel we wel heel modern en vrij zijn opgevoed. Blijkbaar kan dat samengaan.’’
De kleinkinderen gaan zelfs niet meer in de zomervakantie naar Turkije, opa en oma wel. Toch wilden ze nooit terug, ,,Want alles hebben we hier.’’ Oma Elmas zegt niet veel en spreekt niet erg goed Nederlands. Maar terwijl ze de verslaggever over haar rug aait, zegt ze: ,,Dat klopt!’’
Valentijnsdag
En dan natuurlijk enige opschudding want burgemeester Dales doet zijn opwachting. Hij vraagt hoe 14 februari, hun echte trouwdag is een dag later, er uit zal zien. In ieder geval met veel aanloop van familie. Die komen trouwens allemaal vaak langs, zo werkt dat traditioneel gezien. Dales vraagt door: ,,Hoe zou het leven er uit hebben gezien als jullie niet naar Nederland zouden zijn gekomen?’’ Tugce: ,,Dat is moeilijk te zeggen. Ik ben wel blij dat opa voor Nederland heeft gekozen. België lijkt me zo grauw. Ik denk trouwens wel lastiger, we zijn hier heel vrij opgegroeid.’’ Opa zegt in het Turks: ,,In Turkije zijn we nu buitenlanders. Ik zeg altijd: wij komen uit Europa.’’
Mooi meisje
Terug naar een beetje romantiek op de vraag van de burgemeester hoe ze elkaar ontmoet hebben. ,,De broer van oma kwam naar het dorp van opa om les te geven op de school daar. Oma kwam mee. Opa zei:,, Wat een mooi meisje, ik wil haar wel.’’ En dat wordt dus gevierd 65 jaar later. Hoewel Done, die fantastisch kan koken volgens iedereen, zegt: ,,We vieren elke dag wel iets. Met theetjes, gebak en lekker eten. Gezellig.’’ Vervolgens worden Dales en ik, de verslaggever, hartelijk uitgenodigd om ook eens te komen eten. Terwijl je in Nederland drie weken tevoren bijna schriftelijk moet vastleggen dat je dan en dan op visite komt heeft de familie Kat de hartelijke Turkse gebruiken wel behouden. Als we de deur uitlopen krijg ik nog een paar heel leuke Turkse slofjes in mijn handen gedrukt.
Foto: Het bruidspaar en dochter en kleindochter met de burgemeester gezellig in het midden. Foto: Ingeborg Baumann