‘Het was een vrouwtje om te stelen dus ik heb haar meteen meegenomen’

IJmuiden – Ze wonen nu, en gelukkig wel bij elkaar, in De Moerberg en zijn allebei geboren en getogen IJmuidenaren. Hoewel Atze zo’n beetje heel de wereld heeft gezien in zijn beroep als kapitein | uitvoerder op een baggerschip en ze later tijdens mooie cruises samen al die exotische plekken nog eens hebben bezocht. En Ada met de kinderen Nel en Theun heel veel op de camping heeft gestaan in respectievelijk Eden en Ommen.

Tekst en foto: Ingeborg Baumann

Maar laten we bij het begin beginnen. Atze (85) en Ada (84) ontmoetten elkaar, u raadt het al, op dansles. Er werd in die tijd ook veel ‘gedate’ in De Brulboei want ‘op dansles mocht je niet swingen’. Atze: ,,Het was een vrouwtje om te stelen dus ik heb haar meteen meegenomen.’’ Een uitspraak die nu op z’n minst discutabel zou worden gevonden maar alles in het licht van de tijd he! In 1961 trouwden ze en gingen inwonen bij zijn vader en moeder in de Maasstraat. Want ook toen was er een tekort aan woningen. Daar is zoon Theun (62) geboren. Na 5 jaar kregen ze een duplexje in de IJsselstraat. Ada:,, Daar hadden we minder ruimte dan bij pa en ma op zolder.’’

Pretparken

Na een maand of acht konden ze ruilen van woning met een weduwe in de Lindenstraat, daar hebben ze 42 jaar gewoond. Ze hebben inmiddels vijf kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. ,,We hebben alle pretparken wel gezien en gingen ook vaak samen met de kleinkinderen op vakantie. Maar dat gaat nu niet meer. We kunnen het best met ze vinden, al hebben ze natuurlijk nu allemaal hun eigen leven en zijn druk.’’

Zelfstandig

Atze was heel veel van huis en werkte ‘in de bagger’ overal ter wereld. Dat maakte dat Ada heel zelfstandig was, ook niet echt gebruikelijk in die tijd. ,,Kwam ik thuis had ze een caravan gekocht. Dat was wel prima want eerst stonden we met de tent op de camping en ik zei: ‘Aad, ik hou veel van je maar ik ga niet meer in die tent.’ Of ze had de slaapkamer verbouwd ofzo.’’ Dochter Nel (59) vertelt dat ze meer herinneringen hebben aan de camping in Ommen dan aan IJmuiden. Maar dat snappen we. Dat waren weekenden en vakanties.

Nu ben ik nergens

Juist voor zo’n zelfstandige en actieve vrouw is het heel verdrietig om weinig meer te kunnen. Ada kreeg twee jaar gelden een hersenbloeding en is voor een groot gedeelte verlamd. Daarbij heeft ze ook nog borstkanker. ,,Nu ben ik nergens meer’’, zegt ze. Hij: ,,Ik tijd van vijf minuten stortte onze wereld in. Ik zei nog: ‘kom op ouwe’. Dat ging niet.’’ Maar ze maken er zo goed en zo kwaad mogelijk nog van wat ze kunnen en sjezen met een rolstoelauto nog van Beverwijk naar de Ikea bij wijze van spreken. Niet helemaal wat ze gewend zijn want ze hebben wel acht verre en fantastische cruises gemaakt maar: ,,Ik kan het een plekje geven en blijf meedoen met het leven.’’ Hij: ,,Ik kan het nog niet zo goed verwerken maar we hebben geen keus. En we zijn ook blij. We hebben zo veel meegemaakt, gelachen en gedaan in het leven.’’ En daar zijn zowel de burgemeester als de verslaggever een beetje stil van. Dappere mensen zijn het. Je zou bijna zeggen: echte IJmuidenaren.