Meester Serné was 41 jaar leerkracht in IJmuiden op de Marnixschool. De naam van deze school veranderde later in Het Kompas. Hij deelt zijn belevenissen en herinneringen regelmatig met ons in een column. Deze keer: tamboerijn in de klas.
In 1975 of ’76 had ik een tweede klas. Ik weet het niet meer zo precies. Toen begonnen we de dag nog met gebed, Bijbelverhaal en, zoals kinderen dat toen noemden, ‘Godliedjes’. Want ja, de Marnixschool was een Christelijke school. Alleen in naam, verder was daar weinig van te merken.
Er was een meisje in de klas, die uit een gezin kwam dat lid was van het Leger des Heils. Zij vroeg op een dag of zij haar tamboerijn mocht meenemen. Dat vond ik leuk, andere kinderen namen wel eens een gitaar of een blokfluit mee. Ook gebruikte ik op school het ORFF- instrumentarium, pauken, trommels, ritme-instrumenten enzovoort. Dus, vreemd was dit verzoek niet.
De volgende ochtend kwam het meisje op school met haar tamboerijn en begeleidde de liederen met de, met linten versierde, tamboerijn. Ze maakte er een hele act van. Het instrument maakte draaibewegingen in de lucht, op haar heup, knie tot op de grond. Heel fanatiek. En mooi, terwijl de klas zong.
De volgende keer nam ze een liedbundel mee. Daar wilde ze wel iets uit zingen. Dat stond ik toe. Toen zong ze een lied, wat jaren daarna een eigen leven is gaan leiden op de Marnixschool, al zwaaiend met haar tamboerijn, getiteld:
‘Hoe kwam Mozes door de Rode Zee?’, waarvan hier enkele fragmenten. ‘Ging hij zwemmen… Nee,nee’, ‘Over de brug…Nee nee’, ‘Door de tunnel’…Nee nee. ‘Hoe kwam hij er doorheen?’. ‘God blies met zijn wind….pff..pff, Zó kwam hij er doorheen’. De woorden pff…pff werden al blazend uitgesproken. Alles al wapperend met tamboerijn met lange linten. Ik was verbijsterd!
Een ander liedje was ‘De Heer is daar…daar… daar en wij zijn hier… hier…hier, waarbij de fleurige tamboerijn al zwaaiend omhoogging bij…’Daar’ en al zwierend langs het lichaam op de grond eindigde bij…’Hier’. Na een tijdje besloot ik een eind te maken aan de bijdrage van het tamboerijngebruik van dit kind, om ruimte te geven aan andere kinderen met een instrument. Dat werden blokfluiten.
De klas had van een kleuterjuf een lied geleerd, luisterend naar de titel: ‘Is je hart nog op slot?’, waarvan ik de inhoud niet zal weergeven. Ook bleek, dat jonge kinderen bepaalde woorden in een gebed op hun manier interpreteerden, zoals de zin ”Onze Vader die in de HEMEL zijt’, veranderden in volle overtuiging, in ‘Onze Vader die in de HEMA zeikt’. Een herinnering van héél lang geleden. (Foto: aangeleverd)