Meester Serné was 41 jaar leerkracht in IJmuiden op de Marnixschool. De naam van deze school veranderde later in Het Kompas. Hij deelt zijn belevenissen en herinneringen regelmatig met ons in een column. Deze keer: Meester Serné nooit meer scheidsrechter.

De volgende herinnering kwam bij mij boven tijdens een gesprek met een groepje mannen waarvan éen een ouder was waar ik beide zoons van in de klas had, begin jaren negentig. Tijdens de gesprekken kwam naar voren, dat hij, nu in de tachtig, in zijn jongere jaren topvoetbal had gespeeld in IJmuiden en daar prat op ging. Twee jaar geleden kwamen we elkaar na 35 jaar weer tegen en er ontstond een vriendschapsband. Zijn eigen voetbalcarrière was meestal het onderwerp van gesprek.

Nu een vergeten aanvaring met hem

In de jaren negentig was er een schoolvoetbaltoernooi. Iedere school moest een scheidsrechter leveren. Hoewel ik geen enkele interesse, geen verstand van voetbal en voetbalregels had, werd ik gebombardeerd tot scheidsrechter.

Tijdens een wedstrijd tussen twee scholen, floot ik maar wat raak. Riep ‘in’, als het ‘uit’ moest zijn en deelde naar willekeur penalty’s uit. Ik wist niet eens wat dat was, maar had die term wel eens horen roepen.

Langs de zijlijn stonden vooral vaders te kijken, die het nodige commentaar leverden. Vaders langs de lijn waren toen vreselijk. Hardop klonk regelmatig tegen de spelertjes: ,,Trap hem tegen z’n poten!”, of ,,Ga er vóór liggen!”

De nu bevriende vader, topvoetballer volgens eigen zeggen, deed daar zelf luidkeels aan mee. Ook leverde hij hardop krachttermen die ik niet zal herhalen, commentaar op mij, als scheidsrechter. Er deugde niets van mij en ook terecht, maar het was niet mijn keuze om scheidsrechter te zijn. Ook na de wedstrijd kreeg ik nog luidkeels van hem te horen, dat ik absoluut ongeschikt was voor scheidsrechter, (zacht uitgedrukt). Dat wist ik zelf ook en had dat vooraf aan de organisatie aangegeven.

Ik ben daarna nooit meer scheidsrechter geweest. We stonden toen niet op goede voet met elkaar. Nu, 40 jaar later, kom ik hem heel vaak tegen. We drinken regelmatig een drankje bij de bakker in de Zeewijkpassage en er is een waardevolle vriendschap ontstaan. Tegen iedereen wordt luidkeels gezegd, dat ik zo goed voor zijn jongens geweest ben op school. Ik ben zelfs op zijn tachtigste verjaardag geweest.

Bovenstaande episode is hij vergeten, maar ik niet. Toen hij onlangs weer over zijn top- voetbalverleden vertelde, kwam deze herinnering bij mij boven. Het heeft voor mij iets ontroerends. Iets van lang geleden. Ik ben blij, dat ik hem na bijna 40 jaar een ‘oude vriend’ kan noemen. De tijd heelt alle wonden.

Foto: aangeleverd