‘Je kunt weer meedoen als in de eerste behoeften is voorzien’

IJmuiden – Er zijn weinig sociale instellingen waar zo’n negatief stempel op wordt gezet als de Voedselbank. Bij veel mensen verschijnt meteen het beeld van zielige mensen die in de rij staan voor een doos met ‘winkeldochters’, dingen die zijn overgebleven in de supermarkten of voorbij de verkoopdatum.  Niets, maar dan ook niets is minder waar.

Door Ingeborg Baumann

Geen zielige mensen maar mensen die – tijdelijk – te weinig geld hebben. En dan is het prettig als je je geen zorgen hoeft te maken over de eerste levensbehoeften. Mensen die onder de landelijk ingestelde grens zitten van wat een menswaardig minimum om van te leven. Absoluut geen overgebleven spullen uit de supermarkt maar gezonde en verse goederen waar je een prima maaltijd van kunt maken voor alle huisgenoten. Met verse groenten, aardappels, fruit, brood, vlees, vis of kip en houdbare producten zoals pasta, rijst, pastasaus, soep, vis in blik en ontbijtproducten.

Zo, dat is uit de wereld. We gingen een praatje maken met een tweetal dames die gebruik maken van de Voedselbank en zich daar absoluut niet voor schamen. Dat doen we in De Abeel, een van de twee uitgiftepunten. We spraken met Sandra, zij staat onder bewind en haar moeder ook, en met Rosa. Rosa krijgt hulp bij Budgetbeheer. Theo is ook aanwezig en helpt zowel Sandra als de moeder van Sandra.

Levensgroot verschil

Om te beginnen een compliment uit de mond van Theo die aanwezig is om het pakket van de moeder van Sandra op te halen. ,,Het zijn hier allemaal zulke aardige mensen en zó gastvrij! Ik heb geprobeerd om klachten te verzinnen maar dat is niet gelukt’’, zegt hij en hij maakt geen grapje. Rosa valt in: ,,Ik ben al tien jaar uit de schuldsanering en val onder budgetbeheer. Zij regelen je bankrekening maar ook andere zaken en zoeken uit op welke uitkeringen of toeslagen je recht hebt. Ik word 67 in augustus en dan krijg ik pensioen en AOW.’’ Sandra vertelt dat ze schulden had en kan nu 140 euro per maand besteden voor boodschappen voor haar en haar drie puberkinderen. Hier komt commentaar op want dat is wel onmenselijk weinig. Er wordt haar aangeraden om dat toch echt, met hulp, uit te zoeken. Sandra werkt niet meer maar mantelzorgt voor haar moeder en helpt ook andere ouderen uit haar buurt. ,,Ik ben altijd druk in de weer met mijn moeder en andere ouderen. Ik zat eerst in Haarlem bij de Voedselbank maar nu de laatste jaren via mijn bewindvoerder hier in Velsen.’’ Ze is best tevreden: ,,Ik krijg heel veel groente en fruit en zelfs gebak en snoep! Dat laatste is natuurlijk binnen vijf minuten op. Ook zelfs af en toe een bon voor het Kruidvat of de Vomar. Lekkere dingen voor op brood zitten er ook bij. Natuurlijk is het geen winkel en heb je geen keus. Wel trouwens uit vlees of vis of kip.’’ Hoewel de voedselpakketten bedoeld zijn voor drie dagen redt Sandra het er vaak de hele week mee. En hiermee valt een grote last van haar schouders en kan ze zich concentreren op haar kinderen, moeder en de andere mensen die ze bijstaat. Dat ze zo weinig geld te besteden heeft ligt aan haar enorm hoge huur. Ze krijgt een uitkering via de WIA.

Nergens voor schamen

De situatie van Rosa is iets anders. Zoals alle situaties van de mensen die gebruik maken van de hulp van de Voedselbank waarschijnlijk verschilt. Ze vertelt heel levendig: ,,Ik schaam me nergens voor hoor. Ik heb het wel een paar jaar alleen geprobeerd maar dat lukte niet dus ik heb me gewoon weer aangemeld. Mijn zusje vroeg: ‘Wil je dat even zachter zeggen’, maar dat is onzin. Ik maak me ook totaal geen zorgen om mijn privacy.’’

Koffieochtend

Al pratend en elkaar goede raad gevend komt het idee op om een koffieochtend te organiseren. Dat zou misschien de laatste drempel wegnemen. Om te beginnen geven de drie aanwezigen een waardevolle tip. Ze beamen: ,,Het is niet nodig om je te schamen. Als je je problemen niet aanpakt en thuis blijft zitten tobben zak je steeds dieper weg!’’ Theo: ,,Kom eens kijken, we zijn allemaal heel normale mensen. Vroeger was boodschappen doen bij de Aldi en je kleding kopen bij Zeeman al een drempel, daar moeten we gewoon vanaf.’’

Ruimte in je hoofd

Samen komen ze tot de conclusie: ,,Niet schamen, gewoon niet doen! Zet die stap als je er niet meer uitkomt. Want weet je, het maakt ruimte vrij in je hoofd. En die ruimte kun je gebruiken voor stappen voorwaarts. Zodat je weer mee kunt doen.

Foto: Zet die stap gewoon als je er niet meer uitkomt. Archief Jutter| Hofgeest