Velsen – Vijf mei vond Operation Liberation Run 2026 plaats, een bevrijdingsrit met zo’n 25 historische en militaire voertuigen plus hun vaak ook historisch geklede bestuurders en bijrijders. Er was heel veel belangstelling, zowel langs de route als op de plekken waar stil werd gestaan. Er werd gedanst, er werd gezongen, er werd gevlagd en er werden vele foto’s gemaakt. Het was feest. De vrijheid werd gevierd. Uw verslaggever mocht als burgervrouw van toen meerijden met de Canadees.
Door: Arita Immerzeel
Met de klanken en het kippenvel van Earth Song van het koor KOEL! nog aanwezig in mijn bewustzijn word ik vroeg wakker. Op Spotify zet ik een veertiger jaren playlist aan om in de stemming te komen. Al snel neuriën we mee met de zoete liedjes. Manlief scheert zijn baard af en ik hoor hem mompelen ‘niet zo leuk’. Hij heeft het meeste tijd nodig vandaag, want de vooroorlogse manchetknoopjes van zijn vader en van het vestje van zijn pakkie één zijn erg klein. Ik sta voor de keuze, doe ik dunne of dikke kousen aan, mijn lange of mijn korte jas? Een baret of een hoedje? Vol voorpret lopen we in vol ornaat naar de bushalte. Er stoppen drie militaire voertuigen voor ons als we op de zebra lopen, organisator van de Operation Liberation Run 2026 Hans van Raavenzwaaij (88) voorop. We krijgen een lift en klimmen en klauteren naar onze zitplaatsen. Het gevoel van vrijheid vieren is er meteen, er wordt gezwaaid, gelachen en het zonnetje schijnt.
Op het Vestingplein in Velserbroek staat al publiek in alle leeftijden mét fototoestellen te wachten. Het weerzien met de andere deelnemers, die het plein oprijden, is ook zo gezellig. Er worden nieuwtjes uitgewisseld, spullen en kleding wordt bewonderd. Later op de toilet krijg ik daar nog veel meer over mee. Tegen de jeuk van de wollen militaire kleding worden er veel lange onderbroeken gedragen. Tegen het schuren van een harde tailleband lange hemden. Tegen afzakken spijkerbroeken. Tegen de kou thermo ondergoed. Ikzelf heb een wollen hemd van mijn moeder aan tegen de kou. Tijdens en tussen de bedrijven door wordt er veel gelachen. We rijden mee in de Canadese Dodge van Jaap jr. uit Egmond. Jaap sr. zit naast zijn zoon en helpt trouw als ik zo galant mogelijk in en uit de laadbak stap. Af en toe verlies ik mijn hoedje daarbij en ik ben blij met de helpende Canadese hand en zijn trapje. In Huis ter Hagen rijdt Luuk met zijn vooroorlogse fiets de hal in, naar de mensen die achter de ramen meegenieten. Hij hoeft geen lekke band te vrezen, want vóór is van hout en achter van massief rubber. Een bewoner vertelt dat zij suikerbieten at en tulpenbollen in de oorlog. Een man vertelt dat er ondergedoken werd in de hooischuur achter Café Middelloo in Driehuis, toen nog Santpoort. Vele handjes en gesprekjes volgen, er worden veel foto’s gemaakt. Bij Breezicht vertelt Ans (80+), dat haar moeder op hongertochten ging. Op de fiets naar Zwolle, na een week terugkwam en bij de pont al het verzamelde voedsel moest inleveren en met niets thuiskwam. Ze geniet van de inhoud van mijn handtasje van mijn schoonmoeder. De centen in het oude portemonneetje, de lucht van eau de cologne, de ‘peperemuntjes’ met de W erop in het oude blikje. ,,Willemientjes!” Maarten bij Velserduin vraagt of ik die kleding altijd draag? Een man vertelt, dat zijn oma onlangs is overleden. Zij is 106 jaar geworden. Bij Waasdorp worden we getrakteerd op kibbeling. De tocht eindigt bij het Bunkermuseum. De Dodge redt de klim het duin op makkelijk. Ook daar weer veel publiek. We eten vrijheidssoep in de frisse zeewind en het voorjaarszonnetje. Voor wie wil is er een oranjebittertje. Jaap en Jaap brengen ons thuis na genoten te hebben van een Driehuizer ijsje. Wat een mooie belevenis weer, deze feestelijke dag.
Foto: Onze correspondent Arita en haar man vierden het Bevrijdingsfeest pas écht in stijl. Foto: Erik Baalbergen