Velserbroek – ‘23 juli 2016. De dag dat mijn leven veranderde. Ik word gebeld dat het niet goed gaat met mijn kind. Daarna nog een keer. Na dat tweede telefoontje rijden we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Bij aankomst zijn we enige uren getuige van wat later de gevolgen van het gebruik van XTC blijken te zijn. Heftige bijwerkingen, zeer hoge koorts en nog wat akelige zaken zorgen ervoor dat zes verpleegsters en twee dokters er werkelijk alles aan doen om de temperatuur van 42.7 graden en de hartslag van 168 slagen per minuut naar beneden te krijgen.’

Tien jaar rauwe rouw. Tien jaar strijden voor bewustwording

Door Ingeborg Baumann

Dit zijn de eerste zinnen uit het boek ‘21’ dat Nicolette Koopen schreef na het overlijden op 26 juli, 10 jaar geleden, van haar dochter Danielle. Danielle is dan 21 jaar en sterft na een onmenselijke strijd aan de gevolgen van het gebruik van XTC. Nicolette richtte naar aanleiding van dit verschrikkelijke verdriet Stichting Team Danielle op en geeft presentaties, schrijft op sociale media, heeft gesprekken met officiële instanties en voedt zich nog dagelijks met informatie over drugs. Ze schreef ook het boek ‘Stille Strijders’, 27 verhalen over 27 jongeren die nog een leven voor zich hadden, maar dat leven vroegtijdig beëindigden door suïcide. Ook van haar hand, of eigenlijk geschreven door de ouders van kinderen die overleden aan het gebruik van drugs is het boek ‘Het zal je kind maar zijn’. De opbrengsten van deze boeken gaan allemaal naar de stichting.

Gedreven

Het is inmiddels tien jaar geleden dat Danielle stierf. Tien jaren van rauwe rouw die Nicolette met behulp van therapie tot op het bot doorleefde. Ik spreek haar in de ontzettend gezellige en fantastisch gestylde woning in Velserbroek en vraag hoe ze zich nu voelt: ,,Eigenlijk voel ik me nog hetzelfde als tien jaar geleden. Dit soort verdriet wordt nooit minder. En ik ben nog steeds zó gedreven! Vandaar die voorlichting om bewustwording te creëren. Want daar gaat het om, dat ze weten wat ze doen. Weten wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Weten wat er in XTX zit en hoe het wordt gemaakt. Niet met een belerend vingertje want dat werkt niet bij jongeren. Ze vertellen wat de gevolgen zijn hopelijk wel.’’ Op de vraag of ze niet boos is op alles. Op het leven. Op de mensen die die drugs verspreiden en zelfs op Danielle zelf zegt ze: ,,Heel boos. Ook op haar. Want dat is lekker, jij gaat dood en laat ons achter met alle shit. Als ze nog had geleefd was ik ook nooit meer dezelfde geworden. Had ik altijd die angst weer gevoeld want ik ben zo verschrikkelijk bezorgd geweest. Daar in het ziekenhuis, het was de allerslechtste trip die je je kunt voorstellen. Schudden over haar hele lijf, schuim om haar mond en wolfachtige geluiden. De dokter vroeg ons: ‘heeft ze drugs gebruikt’? En ik maar ontkennen want we wisten het niet. Maar het was wel zo. En dan het gevoel van: ‘heb ik dat nou zó over het hoofd gezien?’ Terwijl ons contact heel goed was altijd.’ En natuurlijk de reacties van mensen na het overlijden. Want die waren ook niet altijd liefdevol, begrijpend en empathisch. ,,Ik kreeg reacties dat ik mijn kinderen verkeerd heb opgevoed. Deze reacties komen allemaal voort uit onwetendheid en ontkenning.’’

Onwetendheid

Is inmiddels die onwetendheid niet minder geworden? Zijn jongeren en ook hun ouders niet inmiddels wijzer over de samenstelling, het gebruik en de gevolgen van XTX en drugs in het algemeen. Dat zou je denken toch? Nicolette: ,,Nou echt niet. Ik denk juist nog groter. Tenzij ze mij hebben gesproken. Dat merk ik aan reacties als bijvoorbeeld van een stewardess die me vroeg: ‘U bent toch de moeder van dat meisje die begraven is in die roze kist?’ Of iemand van de Hogeschool Leiden die me vertelde altijd een kaartje van Danielle bij zich te hebben. En dan denk ik: ‘meisje, wat er ook gebeurt, ik maak mijn belofte aan jou waar.’ Overigens zeg ik op mijn presentaties nooit: niet doen! Ik ben informatief en interactief. En het blijkt dat mensen graag die kennis die ik deel willen weten. Ze zijn stil en doen met alles mee. Dan blijft het ook hangen. Ik laat foto’s van Danielle zien en vertel. Ik zuig ze mee. Ik vertel ook van de hele nare dingen. Niet om het medelijden. Niet om afschuw te wekken. Maar wel om bewustwording te creëren. Ik ben zelfs in gevangenissen geweest en maakte een podcast met een drugsbaas. Ik vertel ze ook eerlijk dat in eerste instantie bij het gebruik de blijheid, liefde en het gevoel van vrijheid overheerst. Maar dat de narigheid niet alleen een ander overkomt. Dat ook zij verslaafd en psychotisch kunnen worden van diverse soorten drugs. En dan daalt het in. Ze hebben namelijk wel eerst mijn kind dood gezien. Dat is trouwens de enige keer dat ik zeg dat het gebruik ook leuk kan zijn, dat is de balans namelijk. Alles verbieden en klein maken heeft geen zin. En ik wil geen angst kweken maar bewustwording.’’

Verslaafd

Ze gaat verder, soms geëmotioneerd en het hele gesprek door, ondanks de opzettende hoofdpijn, enorm gedreven. ,,Want het gevoel, de fijnheid vertrekt en dan land je weer in het gewone leven waar misschien gezeik is, je moet naar school, je ouders snappen je niet. En dan doe je het nog een keer en binnen de kortste keren ben je misschien verslaafd aan wat voor drug dan ook. Dan heb ik het ook over de weekendgebruikers en de festival slikkers. Ook dat kan verkeerd aflopen want je weet niet altijd wat je neemt. Niets is veilig. Ik leg echt alles uit. Weet wat je doet want je kunt er dood aan gaan. Deze jeugd is Rupsje Nooitgenoeg. Ze hebben alles. En dat hebben wij zelf gedaan dus moeten we ook voorkomen dat ze denken dat ze recht hebben op ‘dat ene gevoel’.

* XTC (ecstasy) is een synthetische partydrug die meestal als gekleurde pil met een logo wordt verkocht, waarvan de werkzame stof MDMA is. Het middel zorgt voor een combinatie van stimulerende effecten (energie) en een sterk gevoel van verbondenheid, empathie en openheid. XTC is niet verslavend, het gevoel dat het oproept kan wel verslavend zijn. Red*

https://www.teamdanielle.nl/. En kijk ook op Instagram en Facebook als je op de hoogte wil blijven van Team Danielle.

Nicolette voert een niet aflatende strijd voor bewustwording. Foto: Ingeborg Baumann