Het is alweer enige tijd gelden dat we Iryna Andriiuk aan de lezers van Jutter | Hofgeest voorstelden. Inmiddels beschrijft ze regelmatig haar blik op onze samenleving hier in Velsen en luistert die gedachten op met prachtig foto’s. Als ervaren en passievolle fotografe heeft ze als nieuwe inwoner van Velsen een heel frisse blik op onze woonomgeving en onze soms eigenaardige gebruiken en gewoontes. Vandaag beschrijft ze de weg… Over wat er gebeurt met je hoofd en je leven als je alles wat bekend is achterlaat en ergens opnieuw begint.

De winter is de periode waarin het menselijk lichaam automatisch in de spaarstand gaat. Alles gaat langzamer. Je hoofd, je reacties, je motivatie. Er is weinig zon, veel grijs, en zelfs het fruit lijkt minder enthousiast. Dat voel je. Ook als je jezelf vertelt dat het wel meevalt.

En dan gebeurt het. De dagen worden langer. De zon laat zich zien. En ineens voelt het alsof iemand het licht aanzet. Ik word wakker. Ik krijg zin om te leven, dingen te doen, plannen te maken. Mijn hoofd zit vol ideeën, projecten en dromen. Precies dan denk ik: wow, wat was die weg lang. En oh ja… hij is nog niet klaar.

Vandaag wil ik het hebben over die weg. Over wat er gebeurt met je hoofd en je leven als je alles wat bekend is achterlaat en ergens opnieuw begint.

Eerst dit: als je denkt dat je niks begrijpt, gefeliciteerd. Dat hoort erbij. En als het lijkt alsof iedereen om je heen alles snapt behalve jij, geen paniek. Zij doen vaak ook maar alsof.

Probeer niet meteen de perfecte migrant te worden. Je hoeft niet meteen van fietsen, kaas en praatjes over het weer te houden. Je mag de regen gewoon stom vinden. Dat mag hier officieel.

Er komt een dag dat je vol zelfvertrouwen een winkel binnenloopt. Je hebt je zin geoefend. Je wilt zeggen: ,,Ik heb een zware tas met aardappelen.” Maar je zegt: ,,Ik ben zwanger van aardappelen.” De kassamedewerker knikt vriendelijk en gaat verder met scannen. Niemand gilt. Niemand belt een dokter. Alles oké.

Je gaat sowieso rare dingen zeggen in het Nederlands. Je zegt eet smakelijk tegen iemand die niest. Of sterkte tegen iemand die je een fijne dag wilde wensen. Daarna zeg je sorry. Nog een keer sorry. En dan automatisch nog een derde keer.

Op een dag denk je: ,,Waarom heb ik dit mezelf aangedaan?” Dat moment is belangrijk. Daarna helpt koffie. En als dat niet helpt, helpt nóg een koffie.

Je krijgt brieven. Veel brieven. Ze zijn allemaal belangrijk. En bijna nooit duidelijk. Eén brief gaat over iets dat al voorbij is, maar bewaar hem toch. Gewoon. Voor de zekerheid. Bewaar trouwens alle papieren. Echt alles. Ook dingen die eruitzien als oud papier. Ze worden belangrijk precies op de dag dat je besluit op te ruimen.

En onthoud: er is niks mis met je. Je bent niet dom, niet traag en niet raar. Je bent gewoon bezig. En dat proces is rommelig, soms vermoeiend en zelden netjes. Maar het gaat voorbij.

Welkom. Ooit lach je hierom. Misschien niet vandaag. Maar echt, dat moment komt. https://yourphotoshoot.art/.

Foto: Het moment komt dat alles helder wordt. Maar dat is een rommelige en vermoeiende weg. Foto: Iryna Andriiuk