Meester Serné was 41 jaar leerkracht in IJmuiden op de Marnixschool. De naam van deze school veranderde later in Het Kompas. Hij deelt zijn belevenissen en herinneringen regelmatig met ons in een column. Deze keer: doppertjes

Tijdens een gesprek met een oud-leerling, nu een vrouw van middelbare leeftijd, ook stagiaire/ex-collega, kwam de volgende herinnering naar boven.

Jaren geleden vertelde ik in de klas over groenten en eetgewoonten in Nederland, waarvan ik de namen op het schoolbord schreef. Het was nog in de tijd van het zwarte schoolbord en krijtjes. Een beetje geschiedenis en spelling.

Aardappels werden ook ‘piepers’ genoemd, waaronder ‘Eigenheimers’. ,,Dat is ook een eigenheimer!”, wordt gezegd van iemand met vreemd, afwijkend gedrag. Ook besprak ik de soort ‘Bintje’, wat de voornaam was van een dochter van een aardappelteler uit het noorden van het land. Een stevige aardappel, die geschikt was om te bakken. Misschien was die dochter een stevig kind? Ik weet daar het antwoord niet op, maar wel leuk om te vertellen.

In Rotterdam en omgeving werden bietjes ‘kroten’ genoemd en elders heetten worteltjes ‘peentjes’.  In Amsterdam, waar ik vandaan kom, werd andijvie in sommige buurten ‘jan-dijvie’ genoemd. Mijn opa en oma noemden dat ook zo.

Ik ging met mijn groepen acht/zesde klassers, op schoolkamp naar Castricum. Vooraf had ik ze wijs gemaakt, dat we daar ‘blote billetjes in het gras’ zouden eten. Een stamppot van witte bonen en snijbonen. Een typisch en goedkoop streekgerecht uit Groningen. De kinderen gruwden bij dat idee. ‘Toevallig’ waren de witte bonen en snijbonen net uitverkocht. We hebben toen maar, noodgedwongen, patat met een kroket gegeten, tot opluchting van de kinderen. Of die patat gemaakt was van bintjes? Dat zullen we nooit weten.

In mijn onschuld schreef ik op het schoolbord nog een ander, nieuw woord op: ‘doppertjes’. Geen kind wist echter wat dat waren, hetgeen mij verbaasde.

Ik legde uit, dat het kleine, groene bolletjes waren die gekookt werden en waarvan je er veel op je bord kreeg. Heel vaak samen met gekookte worteltjes, ‘peentjes’ en gekookte aardappels ‘piepers’ en ‘doppertjes’ smaken naar niks. Toen begrepen de kinderen wat voor groente het was: ,,Oooh, u bedoelt… ‘dopérwten, waarna direct uit alle kelen een massaal grrrr! klonk.

Als Amsterdammer wist ik niet beter of die groente heetten doppertjes. Dit verhaal vertelde de oud-leerling tijdens de uitreiking van mijn boekje. We hebben gegierd van het lachen. Na dit verhaal, herinnerde ik het me ook en vulde het aan met andere herinneringen over de les over groenten. Toch blijven voor mij doperwten altijd doppertjes heten.

Foto: aangeleverd